Peter-Frans de Graaf

V E L D E N

Een enkeling omschrijft het werk van Peter-Frans de Graaf als abstract of formeel, maar deze formulering doet het werk tekort. Bij een eerste beschouwing ontbreekt het je misschien aan aanknopingspunten om tot een betere beschrijving te komen, maar wie langer kijkt, komt meer te weten. De velden onttrekken zich juist aan classificaties als ex- of impressionistisch, abstract of figuratief.

Vier horizontale banen op papier. Elk kleurvlak is egaal geschilderd, plasticiteit ontbreekt.Toch is er sprake van diepte.

Hoewel de velden zijn ingedeeld in vlakken die op het oog van gelijke grootte zijn, is er sprake van open ruimte. De snijlijnen van de kleurvlakken gedragen zich als horizon. De zwaartekracht is voelbaar.

Langs de grenzen van de botsende kleurvlakken flitst het, alsof daar ontlading van hevig onweer plaatsvindt; toch zal niemand zal de velden als 'onrustig' bestempelen.

De kleuren zijn soms zo fel dat ze ons doen denken aan die van tropische vissen onder water: daar vervalt de afstand tussen oog en intense kleur. Toch is het kleurgebruik nergens bont of goedkoop. Zuiver primaire kleuren worden zelden gebruikt. Kleur staat niet op zich en is zeker geen nummer uit een kleurenwaaier. Kleur is verbonden met materie en ruimte.

De velden zijn geschilderd met veelal zelfgemaakte soorten gouache, aquarel, drukinkt of olieverf. Een enkele keer is er een lijn van grafiet of een vlak van houtskool toegevoegd. Het oppervlak van de verf ontbeert expressionistisch schildergebaar, maar is altijd anders van hoedanigheid. Er is voortdurend vibratie.
Het traject tussen transparant en dekkend verfgebruik wordt uitgerekt tot een wereld van schakeringen: honderden vlakken hebben evenzovele texturen en ook evenzovele kleuren.

Peter-Frans de Graaf onderzoekt de fundamenten van het landschap. Dat is een metafoor voor ervaringen die onzegbaar zijn voor het individu. Aan de grenzen van het bereik van de taal worden beschrijvingen als 'subliem' en 'spiritueel' cliché. Daar begint de schilderkunst. Er rest niets dan te kijken.

De symmetrische ritmiek van de polder, de stilte van het sneeuwlandschap, de dreigende spiegel van het water krijgen stuk voor stuk een ziel van kleur en maat. Hollandse weilanden worden 'eeuwige velden'.

-

Peter-Frans de Graaf werd geboren in 1967 te Bunschoten. Hij studeerde aan de kunstacademie in Kampen, Utrecht en New Jersey (V.S.). Al tijdens zijn studie ontwikkelde hij zich tot landschapsschilder en werkte tot eind 2009 onder het pseudoniem Petrus-Franciscus. Naast schilderen houdt hij zich bezig met filosofie, kunsteducatie, tentoonstellingen en kunstbeleid.

Belangstellenden voor het werk van Peter-Frans de Graaf kunnen een afspraak maken voor een atelierbezoek en voor ander recent werk kijken op internet: www.kunstlokaal.nl
Petrer-Frans de Graaf, Halvesteeg 7, 7411 LW Deventer,
t: 0570-615514 e: kunstlokaal@zonnet.nl